Wielerhelden van weleer: Vlaamse veelwinnaar

In de jaren zeventig beleefde het Belgische wielrennen een gouden periode. Naast de omvangrijke prijzenkast van Eddy Merckx, zorgden Lucien van Impe en Roger de Vlaeminck voor belangrijke overwinningen. Ook Freddy Maertens bouwde aan een imposante erelijst.

Maertens werd geboren op 13 februari 1952 in Lombardsijde aan de West-Vlaamse kust. Hij kende zijn beste wielerjaren in 1976-77 in de Flandria-ploeg onder leiding van Guillaume (Lomme) Driessens. Deze kleurrijke ploegleider, voorheen al ploegleider van Coppi, Van Looy, Merckx en De Vlaeminck werd een soort pleegvader voor Maertens.

In 1976 werd Maertens voor de eerste keer wereldkampioen in het Italiaanse Ostuni. Maertens won ook een aantal klassiekers zoals de Amstel Gold Race, de Omloop het Volk en Gent-Wevelgem. Pech, tactische onhandigheid, rivaliteit met De Vlaeminck en een onreglementaire fietswissel stonden echter een overwinning in zijn favoriete klassiekers (Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix) in de weg.

De West-Vlaming leverde in 1976 en 1977 wel bijzondere prestaties in de drie grote ronden. In 1976 won hij naast de groene trui acht ritten in de Tour de France, waarmee hij mederecordhouder werd.

In de Ronde van Spanje van 1977 won Maertens zelfs het algemeen klassement in de Ronde van Spanje. Hij veroverde de – toen nog oranje – leiderstrui in de proloog en zou die niet meer afgeven. Elke dag bouwde hij zijn voorsprong uit door de in de eindsprint gewonnen bonificaties. Deze voorsprong bleek voldoende. De organisatie van de Vuelta, bereidwillig om buitenlandse favorieten tegemoet te komen, had in 1977 weinig cols in de Ronde opgenomen.

Maertens won uiteindelijk maar liefst 13 van de 19 etappes in de Vuelta van 1977. Alleen enkele Nederlanders (Fedor den Hertog en Cees Priem) wisten hem in de eindsprint te verrassen. In de Giro (in 1977 nog direct na de Vuelta) was Maertens nog steeds op dreef. Hij had al zeven ritten op zijn naam toen hij op de negende Girodag moest opgeven met een polsbreuk.

Het ging daarna sportief en persoonlijk bergafwaarts met Freddy Maertens. De renner was geen schim meer van de kampioen die hij was voor zijn blessure. In 1980 geloofden zijn voormalige concurrenten en de wielerpers niet dat Maertens ooit nog een wedstrijd zou winnen. Zijn oud-ploegleider Driessens wist hem echter te motiveren tot nieuwe topprestaties. In de Tour van 1981 won Maertens vijf etappes en zijn derde groene trui. Zijn revanche was compleet toen hij in Praag voor de tweede keer naar de wereldtitel sprintte.

Wilfried de Jong had eerder dit jaar een boeiende ontmoeting met Freddy Maertens. De beelden daarvan zie je hier:

Lees ook: Wielerhelden van weleer: nummer 1

Lees ook: Wielerhelden van weleer: de held van Portugal

Lees ook:Caja Rural en de ploegentijdrit in de Vuelta: Een kijkje achter de schermen
Lees ook:In welke provincie wonen de beste fietsers?
Lees ook:Waarom geeft mijn fietsaccu steeds minder lang ondersteuning?
Lees ook:Trekz Titanium maakt fietsen met muziek veilig
Lees ook:Garmin Edge 820 combineert 520 en 1000 in één model

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>