Voorbeschouwing Giro 2012: het parcours

De voorjaarsklassiekers 2012 zijn achter de rug en dus richten wielerliefhebbers het vizier op de Giro d’Italia. In 2011 was deze ronde een paradijs voor klimmers. De 95ste uitvoering lijkt op voorhand meer iets voor de sprinters in het peloton te zijn.

Kritiek
In 2011 was de Giro loodzwaar door de vele bergritten en aankomsten bergop. Dat viel niet echt in goede aarde bij de renners. De organisatoren hebben zich de kritiek kennelijk aangetrokken. De 95ste editie is veel minder zwaar en biedt de snelle mannen liefst acht kansen op een massasprint.

Massasprints
De Giro begint op zaterdag 5 mei met een proloog van 8,7 kilometer in het Deense Herning. Dat is ook de start- en finishplaats van de tweede etappe over 206 kilometer. Deze rit is voor de sprinters. Ook de derde etappe, van en naar Horsens over 190 kilometer, is nagenoeg vlak en dus geknipt voor een massasprint.

Verhuizing
Maandagavond 7 mei verhuist het wielercircus met het vliegtuig van Denemarken naar het Italiaanse Verona. Daar staat woensdag 9 mei een ploegentijdrit over 33,2 kilometer op het programma. Daarna volgt een vlakke etappe van Modena naar Fano over een afstand van 209 kilometer.

Eerste heuvels
Pas in de zesde etappe van Urbino naar Sant’Elpidio (210 kilometer) staan de eerste heuvels op het menu. Deze rit biedt kansen aan de avonturiers. In rit zeven, van Recanati naar Rocca di Gambio over een afstand van 205 kilometer, krijgen de renners voor het eerst een aankomst bergop voorgeschoteld. De streep is getrokken op een hoogte van 1394 meter.

Meest zuidelijke punt
Ook in de finale van de achtste etappe moet geklommen worden. De rit van Sulmona naar Lago Lacena over 229 kilometer eindigt op de 1084 meter hoge Colle Molella. Dat is het meest zuidelijke punt van deze Giro, want daarna gaat het peloton weer noordwaarts richting Milaan.

Langste etappe
In de etappes negen tot en met elf zijn de sprinters weer aan de beurt. De negende rit is nagenoeg vlak, de tiende etappe gaat over geaccidenteerd terrein, de elfde etappe kent een paar lastige obstakels. Maar die mogen geen problemen opleveren voor de sprintersploegen. Mogelijk doet de afstand dat wel, want de rit naar Montecatini Terme is met 255 kilometer de langste etappe.

Avonturiers
Rit twaalf is met vier korte klimmetjes weer iets voor de avonturiers. Daarna wordt de tweede week afgesloten met een nagenoeg vlakke rit naar Cervere. In de laatste week is het woord aan de klimmers.

Zware finales
Op zaterdag 19 mei vertrekt het peloton vanuit Cherasco naar Cervinia. De finale begint met de beklimming van de 1640 meter hoge Col de Joux. De streep in Cervinia is getrokken op een hoogte van net iets meer dan 2000 meter. Ook de vijftiende etappe naar Lecco/Pian dei Resinelli kent een zware finale met beklimmingen van onder andere de Valico di Valcava (gemiddels stijgingspercentage van 8,1% met pieken van 17%).

Opwarmen
Na een rustdag mogen de renners zich zaterdag 19 mei richting Pfalzen opwarmen voor het serieuze klimwerk. De zeventiende etappe naar Cortina d’Ampezzo voert het peloton onder andere over de ruim 14 kilometer lange en bijna 2200 meter hoge Passo Valparola. In de achttiende etappe kunnen de renners even op adem komen voor het loodzware programma in de laatste drie dagen van de Giro. Rit negentien kent vijf zware beklimmingen. De finish ligt op de 1740 meter hoge Val di Fiemme.

Koninginnerit
Een dag later, op zaterdag 26 mei, volgt de koninginnerit van Caldes naar de Stelvio over 219 kilometer. Het parcours van deze rit is min of meer samengesteld door wielerfans. Zij konden via internet stemmen welke beklimmingen in deze rit moesten worden opgenomen. Het resultaat is een loeizware etappe die flink wat slachtoffers gaat maken.

Mortirolo
Onderweg krijgen de renners eerst de Passo del Tonnale, de Aprica en de Teglio voor de kiezen. Daarna moet de Mortirolo bedwongen worden alvorens koers gezet kan worden naar de Stelvio. De Mortirolo is een 11,4 kilometer lange kuitenbijter met een gemiddeld stijgingspercentage van 10,5% en pieken van liefst 22%.

Scarponi
In 2010 stond de Mortirolo ook op het programma van de Giro. Toen lag de finish van de negentiende etappe bovenop. Michele Scarponi versloeg daar Ivan Basso en Vincenzo Nibali (beiden van Liquigas) in een sprint. Bekijk de beelden. Basso won die Giro uiteindelijk.

Stelvio
Zo steil als de Mortirolo is de Stelvio bij lange na niet, maar wat deze klim zwaar maakt is de lengte en de hoogte. De renners moeten ruim 22 kilometer klimmen om bij de finish te komen op een hoogte van 2757 meter. Nooit eerder in de geschiedenis van de Giro lag de streep zo hoog.

Tijdrit
De koninginnerit belooft veel spektakel en zal waarschijnlijk beslissend zijn voor de eindoverwinning in deze Giro. Mochten de verschillen in de top van het klassement toch klein zijn, dan brengt de tijdrit op de slotdag uitkomst. In Milaan is een parcours van ruim dertig kilometer uitgezet.

Parcours
Bekijk zelf het parcours op de website van de organisatie.

Lees ook:Voorbeschouwing Eneco Tour 2012: het parcours
Lees ook:Voorbeschouwing Giro 2013
Lees ook:Giro-dagboek van de Nederlanders: etappe 12
Lees ook:Vuelta 2012: voorbeschouwing zestiende etappe
Lees ook:Vuelta 2012: voorbeschouwing veertiende etappe