Waarom dit de meest verschrikkelijke Tour de France sinds tijdperk Armstrong was

Er zijn maar weinig wielerkoersen waarvan ik na afloop denk: ‘dit was verspilde kijktijd’. Zondagavond, toen de Tour de France op de Champs-Élysées werd afgesloten, heerst er geen gevoel van leegte. Het zwarte gat na de Tour bestaat dit jaar niet. Het was saai, zeer voorspelbaar en de vermakelijke wielerfiguren vlogen er al vroeg uit. Wat is de Tour de France van 2017 een verschrikking.

Natuurlijk, er waren mooie momenten in de 104e editie van de Tour de France. Die korte, venijnige dertiende etappe, of de etappezege van Bauke Mollema bijvoorbeeld. Jammer genoeg waren die mooie momenten op één hand te tellen. Niet in de bergen, maar in de twee tijdritten werd de Tour gewonnen. In de afdalingen verloor de Tour zijn charme.Jersey_yellow.svg

De Franse parcoursbouwer moet een steekpenning hebben gekregen voor de route die dit seizoen gereden werd. Als een klein kind heeft hij met een potlood over een kleurplaat met het Franse land zitten krassen. Er waren slechts twee aankomsten bergop, tig etappes boven de 200 kilometer en een peloton dat zich keer op keer naar de Kittel-slachtbank liet leiden. Ik sukkelde regelmatig voor de buis in slaap, waardoor ik de belachelijke move van Mark Cavendish, die leidde tot de onterechte diskwalificatie van wielerclown Peter Sagan, miste.

De Tourjury is ter sprake gekomen. De Chardonnnay smaakte vroeg in de middag al heel goed, zo bleek de afgelopen drie weken. Bijvoorbeeld een bidonnetje water in de laatste twintig kilometer aannemen. Eerst krijgen de schuldigen een tijdstraf. Later wordt die straf weer geschrapt. Sagan krijgt eerst een tijdstraf, dan wordt hij gediskwalificeerd. Thomas de Gendt rijdt meer dan 1000 kilometer in de aanval, maar Fransman Warren Barquil wordt als meest strijdlustige Tourrenner benoemd.

Dan de valpartijen. Tourloeders die de crashes als deel van het vermaak zien, hebben duidelijk te lang écht vermakelijk wielrennen gemist. Een Alejandro Valverde, die zijn Tour al na zes kilometer ten einde zag komen. Jakob Fuglsang die het wel met een dubbele armbreuk probeert, maar zich later ook realiseert dat hij slechts een mens is. Geraint Thomas, die met zijn crash Rafal Majka uit de Tour veegt. Alberto Contador die door een reeks aan valpartijen geen deuk in een pakje boter meer fietst. Robert Gesink, die zijn topvorm niet met een kans op een etappeoverwinning kan verzilveren. En tot slot Froome zijn voornaamste belager, Richie Porte, die zich in een afdaling te pletter rijdt.

Het verstevigde allemaal de oersaaie Sky-suprematie, die weer op wattages naar boven fietste en alles met een ijzeren hand controleerde. Rijdt Chris Froome, die overigens geen enkele etappe won, met Mikel Nieve en Fabio Aru de deur van een geparkeerde camper eruit, dan wordt er door het laffe peloton gewacht.

Christopher Froome pakt daarmee zijn vierde eindzege. Door Rigoberto Uran, die precies nul keer de geletruidrager heeft aangevallen, wordt deze eindzege hem zo wat in de schoot geworpen. Team Sky heeft slechts twee dagen het geel niet in handen gehad. Ze hebben ook met Michal Kwiatkowski of Mikel Landa de Tour kunnen winnen, maar alles moet wijken voor de eindoverwinning van Froome. Ook een mogelijke tweede podiumplek voor de ploeg. Mikel Landa staat figuurlijk één seconde naast het podium, maar de saaiste ploeg uit het Tourpeloton houdt zich netjes aan één van de meest belachelijke wielertradities van de Tour de France: op de laatste dag wordt niet meer voor het algemeen klassement gekoerst.

Met de mentaliteit van de huidige organisatie van de Tour, gaat de spanning niet worden opgebouwd. Wellicht moet de opzet van de Tour eens onder de loep genomen worden. Korte etappes, zoals die van de dertiende rit dit jaar, hebben de toekomst. Kleinere ploegen en etappes die zowel klimmers als sprinters liggen zijn bekende potentiële nieuwe impulsen. Misschien moet er ook gekeken worden naar een criterium door een stad of een individuele achtervolging, zoals in La Course. Hopelijk leert de Tourdirectie van de blamage van dit jaar. Anders gaat de televisie niet meer aan.

Oh ja, en als pleister op de wonden sprint Dylan Groenewegen alle overgebleven sprinters op de Champs-Élysées uit het wiel. Een blik in de toekomst?

 

 

Lees ook:Nooit meer lang zoeken, altijd de beste prijs!
Lees ook:De Airworx Plus 10.0: Robuust en luxueus
Lees ook:Waarom geeft mijn fietsaccu steeds minder lang ondersteuning?
Lees ook:Gran Fondo Dead Sea: Koersen in een land met een imagoprobleem
Lees ook:In welke provincie wonen de beste fietsers?

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>