Dat Tony Martin woensdag in Valkenburg wereldkampioen op de tijdrit zou worden, stond eigenlijk bij voorbaat al vast. De Duitser van Omega Pharma-Quick Step hoefde eigenlijk alleen af te rekenen met Taylor Phinney (BMC). Andere titelkandidaten als Bradley Wiggins en Fabian Cancellara waren immers niet van de partij. Voor de wegrace van zondag is de winnaar lastiger te voorspellen.

Lees verder

Voor een verkenning van het parcours van het komende wereldkampioenschap bracht bondscoach Leo van Vliet een bezoek aan Kopenhagen. Van Vliet liet weten dat hij goede kansen ziet voor de Nederlandse ploeg.

Er wordt verwacht dat vooral sprinters kans maken op het nagenoeg vlakke circuit. In 2011 zal Van Vliet dan ook met belangstelling de ontwikkeling van Theo Bos volgen.

Giorgia Bronzini

Opnieuw greep Marianne Vos op het WK net naast het goud. Voor de vierde achtereenvolgende keer werd het zilver. In de slotfase leek het erop dat de Duitse Judith Arndt en de Britse Nicole Cooke onderling uit zouden maken wie de titel zou pakken.

In het zicht van de eindstreep werden de twee toch nog bijgehaald. In de voorste gelederen was Vos als enige Nederlandse vertegenwoordigd, dus moest zij zelf de sprint aangaan. Het leek er even op dat de sterke Vos als eerste aan de meet zou komen. In de laatste meters werd zij echter voorbij gegaan door de Italiaanse Giorgia Bronzini.

Bij het WK in 1985 was Joop Zoetemelk al 38 jaar en negen maanden oud en rekenden weinigen hem tot de kanshebbers. Zoetemelk had al een flinke wielercarrière achter de rug. Na enkele succesvolle jaren bij de amateurs werd hij prof in 1970. Hij won de Vuelta, Parijs-Nice, enkele klassiekers en werd ook twee keer Nederlands kampioen, maar werd vooral beroemd door zijn prestaties in de Ronde van Frankrijk. Zoetemelk reed de Tour zestien keer uit en heeft daarmee een absoluut record in handen. De eindwinst in 1980 staat nog bij veel sportliefhebbers in de herinnering gegrift.

Het WK in 1985 is een WK voor klimmers. In het Italiaanse Giavera del Montello komt de Nederlandse ploeg zeer goed voor de dag. In de laatste ronden strijden nog een vijftiental sterke renners om de zege. Naast Zoetemelk zitten ook Johan van der Velde en Gerard Veldscholten in de voorste groep. De nerveuze finale wordt gekleurd door tal van demarrages. Bij die aanvallen zijn klasbakken betrokken als Stephen Roche, Kim Andersen, Greg Lemond en Moreno Argentin. Ook Zoetemelk probeert een paar keer weg te komen. Steeds volgt echter een hergroepering. Lees verder

Al snel na de start werd de eerste aanval geplaatst door de Amerikaan Ben King, die lang voorop mocht rijden. Zijn poging strandde echter, net zoals latere aanvallen van Moreno Moser (Italië) en Tony Gallopin (Frankrijk).

Ook enkele Nederlanders waagden een poging, maar Ronan van Zandbeek en Tom Dumoulin kregen niet voldoende ruimte om echt weg te raken. In de finale konden de oranje renners helaas geen rol van betekenis meer spelen.

Uiteindelijk werd de strijd beslist in een groepssprint. Matthews demonstreerde daarin nog eens zijn kwaliteiten. In de laatste meters bleek hij zowel voldoende macht als het benodigde geduld te hebben om de sprint te winnen. De Raboploeg heeft zonder meer goede zaken gedaan met het binnenhalen van de Australiër.

Achter Matthews werd de Duitser John Degenkolb tweede. Het verschil aan de finish tussen Taylor Phinney en de Canadees Guillaume Bovin was niet waarneembaar. Beide renners delen daarom de derde plaats.

Al direct na de zege van Knetemann liet Raas weten dat hij het jaar erna aan de beurt zou zijn. De Zeeuw – een erkend klassiekerspecialist – werd ook door anderen als voornaamste kanshebber gezien. Zeker in het Limburgse heuvelland was hij de absolute favoriet. Raas had de voorbije drie edities van de Amstel Gold Race gewonnen en de WK-wedstrijd van 1979 voerde het peloton achttien keer over de Cauberg. Lees verder

De nummer twee, David Millar, had aan de finish een achterstand van 1’02” op Cancellara. De Duitser Tony Martin werd geplaagd door een lekke band, maar werd nog derde op 1’12”. Lees verder

De eerste elf renners starten tussen 5.00 en 5.20 uur Nederlandse tijd. Jose Ivan Gutierrez (Spanje) en de Slowaak Martin Velits zijn de bekendste renners in deze groep. In de groep die start tussen 6.00 en 6.20 uur bevinden zich al wat meer sterke tijdrijders, vooral uit Oost Europa: Raivis Belohvosciks (Letland), Vladimir Gusev (Rusland), Andriy Grivko (Oekraïne) en Maciej Bodnar (Pol). Om 6.16 zal ook Nederlands kampioen Jos van Emden het startsein horen. Lees verder

De eerste regenboogtruien in het Australische Geelong zijn uitgereikt aan Taylor Phinney (USA) en de Britse Emma Pooley. Phinney maakte zijn favorietenrol bij de beloften in de tijdrit waar. De overwinning van Pooley daarentegen kwam enigszins als een verrassing. Lees verder

Op 27 augustus 1978 wordt op de Nürburgring gestreden om de regenboogtrui. Knetemann komt in de finale voorop met de Italiaanse titelverdediger Francesco Moser. Eerder was Knetemann al mee in een groep met ook Bernard Hinault en de Italiaan Guiseppe Saronni. Lees verder